Klazina Bontekoe (53)

Iedere mantelzorger moet regelmatig iets voor zichzelf doen.”

“Loslaten. Dat vind ik misschien wel het moeilijkste. Als moeder en mantelzorger van vier kinderen tussen de 16 en 28 jaar wil ik natuurlijk dat ze zo zelfstandig mogelijk raken. Maar de zorg is zó intensief dat ik soms een beetje in de tang zit van mijn eigen zorgzaamheid. Mijn kinderen hebben verschillende aandoeningen, waaronder adhd, pdd-nos, het syndroom van asperger, depressiviteit en hyperacusis, wat inhoudt dat je niet goed tegen geluiden kunt. Het is elke dag weer een uitdaging om alles en iedereen zo goed mogelijk in balans te houden. Het ene moment ben ik coach, de andere keer moet ik me juist afzijdig houden. Aan de ene kant wil ik mijn kinderen veiligheid bieden en vertrouwen geven en aan de andere kant wil ik ze leren zelfredzaam te zijn. Want ik ben er zelf natuurlijk ook nog! Dit is volgens mij een vraag die iedere mantelzorger zich vroeg of laat stelt: hoe zorg ik ervoor dat ik er zelf niet aan onderdoor ga? Eigenlijk zouden we allemaal verplicht elke maand minstens één dag iets voor zichzelf moeten doen. Zonder de hulpvrager. En liefst al meteen vanaf het begin, want voor je het weet is degene voor wie je zorgt eraan gewend dat jij er altijd bent. Het wordt dan gaandeweg steeds moeilijker om afstand te nemen. Want jij kent alle details. Van hoe een bepaald hulpmiddel werkt tot de dosering van de medicatie en zelfs hoe lauw het water moet zijn waarmee de pillen worden ingenomen. Wat ik maar wil zeggen: het heeft mij erg geholpen om de zorg regelmatig écht even uit handen te geven om iets voor mezelf te kunnen doen. En dan niet een uurtje, maar een dag of zelfs een week. Ook al vind ik het eng. Uiteindelijk is het voor iedereen beter.”

Klazina Bontekoe (53), Heerenveen.

Bestanden

Klaziena.png PNG, 97,6 kB
Vergelijk hulpaanbod