“Natuurlijk is het een belasting, maar wel één die veel voldoening geeft.”

“Eigenlijk kan mijn moeder nog heel veel zelf. Boodschappen doen, even stofzuigen, ze is nu 76 maar dat is allemaal geen probleem. Alleen de taal he? Mijn ouders kwamen begin jaren 70 vanuit Turkije naar Nederland en mijn vader deed altijd de administratie en dergelijke. Toen hij zeven jaar geleden ziek werd, begon mijn taak als mantelzorger. Dat was toen intensiever dan nu. Mijn vader is anderhalf jaar ongeneeslijk ziek geweest. Dat was een zware periode. Echt overleven. Opname in een verpleeghuis hebben we nooit overwogen. Zo zijn we niet opgevoed. Je ouders zorgen voor jou en aan het eind van hun leven draaien de rollen om en zorg jij voor hen. Je denkt er niet over na, je doet het gewoon. Mijn ouders hebben ons ook heel sterk opgevoed. Zelfstandig en onafhankelijk. Nadat mijn vader vijf jaar geleden overleed, hebben mijn broers en zus meer taken op zich genomen bij de zorg voor mijn moeder. We hebben de mantelzorg nu verdeeld, maar om nu te zeggen dat we ons ook echt mantelzorgers voelen… Eerlijk gezegd zie ik om mij heen dat bijna iedereen voor iemand anders zorgt. Ontzettend veel mensen van Turkse afkomst zorgen voor hun ouders. Ze gaan met hen mee naar de huisarts, brengen ze naar de moskee, doen samen boodschappen. Weet je, het is dubbel. Natuurlijk is het een extra belasting bovenop het leven dat je al hebt, met je eigen gezin en je werk. Maar het geeft ook veel voldoening. Ik zag het als mijn taak in het leven, in die zware periode. Ik was ook blij dat ik het mocht doen. Zo maakte ik het positief voor mezelf. Dat ik dat voor mijn ouders kon betekenen, ze die zorg als het ware kon teruggeven, dat was geen last maar een gift.”

Nazmiye Yigit (45), Heerenveen.

Bestanden

Nazmiye PNG, 99,5 kB
Vergelijk hulpaanbod