“Een normale week is hier hectisch, een drukke week chaotisch. Zolang er geen onverwachte dingen gebeuren, is het redelijk te behappen.Maar het blijft een puzzel. Elke dag opnieuw. Als alleenstaande werkende moeder met vier kinderen tussen de 12 en 19 jaar, van wie er één vierentwintig uur per dag zorg nodig heeft, zijn de dagen strak volgepland. Mijn zoon Frans is nu 17 en kan vanwege een verstandelijke beperking nooit alleen zijn. Hij gaat naar school, de dagopvang en dagbesteding en eens in de maand een weekendje naar een logeerhuis. Die weekenden zijn belangrijk voor de andere kinderen. We hoeven dan even geen rekening met Frans te houden en kunnen dan bijvoorbeeld gaan winkelen. Maar het blijft schipperen. Bij het opstaan is het hier een drukte van jewelste. Ik haal Frans uit bed, kleed hem aan, geef hem zijn ontbijt en wacht tot de taxi er is die hem naar school brengt. Daarna kan ik naar mijn werk als secretarieel medewerker in ziekenhuis Tjongerschans. Gelukkig is daar begrip voor mijn situatie en kan ik als het nodig is wat later beginnen. De ene week minder werken en dat de andere week inhalen, kan ook. Gelukkig maar, want er kan zich natuurlijk altijd iets voordoen wat je niet had verwacht. Mijn ouders doen ook veel en ik kan altijd bij de buren aankloppen. Maar van organisaties die mantelzorgers ondersteunen of verlichten, heb ik eigenlijk nooit gehoord. Ik geef de zorg ook niet snel uit handen. Dat geeft Frans zoveel onrust, dat is het niet waard. Ik heb wel contact met andere moeders van kinderen met een verstandelijke beperking. De meeste kom ik tegen bij school en eentje is een goede vriendin geworden. Het is fijn om steun en begrip te vinden bij elkaar, omdat je in dezelfde situatie zit. Want soms weet ik het allemaal echt even niet meer.”

Thea Heynis (45), Oudeschoot.

Bestanden

Thea.png PNG, 109,0 kB
Vergelijk hulpaanbod